(15 – 16 augustus)
Om 4.00 stonden wij en nog een Nederlands koppel klaar om opgepikt door Anna; de drie juffrouwen zaten al in het busje en dus op weg naar het station. Op dit nachtelijk uur geen probleem met verkeer en na een 20 min. stonden we al met de koffers aan het station en begeleide Anna ons allen naar onze wagons en konden we ons installeren in de coupe nr. 7 van wagon 5. Dus deze keer zaten we goed. De wagon bleek van een nog iets ouder type te zijn dan van etappe een, geen stroom in de coupe, wel op de gang, maar voor de rest alles oké. Om stipt 5.43 vertrok de trein. Veel te zien was er nog niet, het is echt hartstikke donker en toch nog wat moe door de korte nachtrust besloten we nog een beetje te slapen. Rond 7u eerste stop en buiten is het zwaar bewolkt en regent het. De goederen, koopwaar worden niet uitgesteld; verkopers lopen snel langs de trein in regenjassen gehuld met kleine mandjes, maar de reizigers vinden het weer veel te miezerig om zich naar buiten te begeven en proviand in te slaan. De meesten, net zoals wij hebben natuurlijk al vooraf ingeslagen in Irkoestk.
De reis gaat verder onder laag hangende wolken, langs de oevers van het Baikal meer
richting Ulaan Ude. Soms zo dichtbij het meer passerend dat de stenen duidelijk zichtbaar zijn, soms gescheiden door een smalle strook dennenbomen en ja de berkenbomen.
We komen in Ulaan Ude waar we 35 minuten stoppen. Een metropool van 366.000 inwoners, en hoofdstad van de Boerjatse republiek. Snel even de trein uit tot buiten het station om wat foto’s te nemen van het toch wel mooie Raadhuis?? Wat opvalt en niet alleen in de dit station, is de properheid. Constant zijn mensen aan het vegen. Dit viel trouwens ook op in de Russische steden die we bezocht hadden.
De trein zet zich terug in beweging en het landschap wordt ruwer, de bergen hoger en in de uitgestrekte vlaktes worden doorsneden door (veel) rivieren met af een toe een dorpje met de houten huisjes dat de revue passeert. Naast dit idyllische beeld ook moderne industrieën die schril afsteken in de uitgestrekte vlaktes en nog vaker oude, vervallen fabrieken die een desolate indruk maken. Het land van de contrasten….
Ondertussen naderen we Mongolië en komen we aan de bekende en veelbesproken Russische grenscontrole in haywkN of Nauski waar we om 13.08 Moskou-tijd of 18.08 u lokale tijd en 17.08 Mongoolse tijd. Tijdens het wachten aan de Russische-Mongoolse grens breekt de zon door en wordt het toch zo een 23 graden. We wachten gelaten in onze coupe tot ze de paspoorten komen ophalen. Een jonge douanier verschijnt het beschermende omhulsel moet van de passen en de registratie van hotel gooit hij ostentatief op de bank. Nou ze kunnen tippen aan hun Amerikaanse collega’s die al even vriendelijk zijn. Maar goed, nu krijgen we 1 uur verlof om de trein te verlaten. We lopen wat rond op het station waar niet veel te beleven valt, dus maar even het dorpje in, nou een straat want veel meer is er hier niet.
Dus maar even naar het kleine winkeltje, water en wat lekkere dingen inslaan en na en uurtje terug in de trein en wachten tot we de paspoorten terug krijgen. Na 1,15 min wachten krijgen we die uiteindelijk terug met een stempel . Vervolgens loopt er soldaat met een hond langs en uiteindelijk moeten de coupe uit, zodat gezocht kan worden naar verstekelingen. Alles bij elkaar vertrekt de trein na 215 minuten. Ondertussen is het donker geworden en zien we niets meer van het landschap. We passeren een wachttoren, en na ong 45 minuten komen we aan de Mongoolse grens. Dus terug een stop, paspoortcontrole vooraleer mee te nemen (de Russen keken zelfs niet in de pas, namen hem gewoon mee), een recht vooruit kijken en niet lachen was het bevel, van een douanedame deze keer. En gelukkig was mijn foto niet te oud :-). Vervolgens mochten we ook even uitstappen, peukje roken en niets te beleven (was ook al donker). Even controleren of de Russische restauratiewagen echt weg was ….. en ja hoor, en ook geen beweging om er een Mongoolse aan te hangen. Zal dus onze proviand aanspreken zijn. Maar goed we hebben brood, kaas, tomaten, bananen en nog echte Nederlandse leverpastei…. Dus verhongeren zullen we niet.
Na ongeveer 2 uur zet de trein zich terug in beweging, het is 23.15 Mongoolse tijd. Gelukkig ook dezelfde tijd in Peking. Na de picknick besluiten we ons maar te slapen te leggen. Onze charmante provodnik komt nog langs met de melding dat ze ons op tijd zal wekken zodat we om 6.30 kunnen uitstappen in Ulaan Baator.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten